Μυθολογία

Πάμπολλους μύθους σχετικούς με την Κρήτη αναφέρει η ελληνική μυθολογία. Στους περισσότερους, κύριο πρόσωπο είναι ο βασιλιάς Μίνωας. Αυτό δείχνει, την εντύπωση που είχε προκαλέσει στους υπόλοιπους Έλληνες το πανίσχυρο κρητικό βασίλειο με το μεγάλο πολιτισμό. Η βασιλεία του Μίνωα έγινε ξακουστή για τον πλούτο, την ευημερία και τη δικαιοσύνη που επικρατούσε στην Κρήτη. Το βασίλειό του εκτεινόταν σε ολόκληρο το νησί και ο βασιλιάς είχε την έδρα του στην Κνωσό.

Ελληνορωμαϊκή Περίοδος (67-330 μ.Χ.)

Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, το νησί διατήρησε την ακμή του, αφού μεταξύ άλλων διέθετε ακόμα και Θέατρο σε αρκετές περιοχές (π.χ. στα Χανιά).Οι Ρωμαίοι, που διέβλεπαν τη στρατηγική σημασία του νησιού και το ρόλο που μπορούσε να παίξει στα κατακτητικά τους σχέδια στο χώρο της Ανατολής, αποφάσισαν να καταλάβουν την Κρήτη. Η Κυδωνία ήταν η πρώτη πόλη που συγκρούστηκε με τους Ρωμαίους. Παρά τη σθεναρή όμως αντίσταση που πρόβαλε, η πόλη υποδουλώθηκε στις ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνάμεις του κατακτητή. Ο πόλεμος εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Κρήτη, που μέσα σε δυο χρόνια είχε καταληφθεί εξ’ ολοκλήρου.

Α΄ Βυζαντινή περίοδος (330-824 μ.Χ.)

Στην περίοδο αυτή, τα ενδιαφέροντα του Βυζαντίου επικεντρώνονται στην Ανατολή. Η Κρήτη, όπως και όλες οι άλλες επαρχίες πέφτουν σε αφάνεια και ιστορικό λήθαργο.

Το 330μ.χ ο Μ. Κωνσταντίνος αποσπά την Κρήτη από την Κυρηναϊκή και την προσαρτεί  στην Ιλλυρία. Αργότερα η Κρήτη αποτελεί ιδιαίτερο θέμα αυτοτελή, δηλαδή διοικητική περιφέρεια κάτω από βυζαντινό στρατηγό, που κατέχει την ενδέκατη θέση ανάμεσα στους 64 αξιωματούχους του βυζαντινού κράτους. Διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της Κρήτης εξακολουθεί να είναι η Γόρτυνα. Ο πληθυσμός της Κρήτης καθαρά ελληνικός, έχει ασπαστεί εξ ολοκλήρου τον Χριστιανισμό. Επίσης σοβαρές για την Κρήτη συνέπειες έχουν οι επιδρομές των Αράβων. Οι επιδρομές αυτές αποκρούονται με τα πενιχρά μέσα της εποχής και ματαιώνουν τα σχέδια των Αράβων. Οι αραβικές επιδρομές μαζί με τις θεομηνίες επιφέρουν τις καταστροφικότερες  

Αραβοκρατία (824-961 μ.Χ.)

Κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας (824-961 μ.Χ.) και επί αυτοκρατορία Μιχ. Τραυλού, με αφορμή μια κρίση που ξεσπά στο μουσουλμανικό στοιχείο της Ισπανίας, ο Αρχηγός της Κόρδοβας, Αμπού Χαψ Ομάρ, αναγκάζεται να μετακινηθεί με το λαό του, αναζητώντας νέο τόπο εγκατάστασης. Ο λαός αυτός, στοιχείο πειρατικό και τυχοδιωκτικό, κατορθώνει την εγκατάστασή του, το 824 μ.Χ. στην Κρήτη. Ανοίγει λοιπόν μια νέα περίοδος στο ιστορικό κεφάλαιο της Κρήτης που στάζει αίμα και δάκρυ.

Από ανεύρεση αραβικών νομισμάτων σε ορισμένες περιοχές της Κρήτης, συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι Άραβες, δεν καταλαμβάνουν ολόκληρο το νησί, αφού. για την άσκηση των πειρατικών τους επιδρομών χρειάζονται μόνο παράλια ορμητήριαΟ Χάνδακας αποτελεί το ισχυρότερο κέντρο εξόρμησης και ένα τόπο όπου συγκεντρώνονται τα λάφυρα των διαρπαγών και της λεηλασίας. Η Κρήτη αποκόβεται από τον κορμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Βυθίζεται στο πυκνό πνευματικό σκοτάδι μιας μακρόχρονης αραβικής νύχτας.

Β’ Βυζαντινή περίοδος (961-1204 μ.Χ.)

Με την ανάκτηση της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά και την ένταξη της και πάλι στον κορμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας, αρχίζει μια νέα περίοδος, που διαρκεί  250 χρόνια. Κύριο μέλημα του Βυζαντίου είναι η αποκατάσταση και σταθεροποίηση της εξουσίας στο νησί. Για να το πετύχουν όμως αυτό οι βυζαντινοί και να αποτρέψουν μελλοντικό αραβικό κίνδυνο, οργανώνουν την άμυνα του νησιού και κατασκευάζουν ισχυρά οχυρωματικά έργα στα παράλια και σε άλλες επίκαιρες θέσεις. Στην περίοδο αυτή σημειώνεται ένα μοναδικό πολιτικό γεγονός που αναφέρεται στη στάση την οποία οργανώνει ο Δούκας της Κρήτης κατά του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1092-1093).

Ενετοκρατία (1204-1669)

Μετά την άλωση της Κων/λης από τους Φράγκους (1204) η Κρήτη παραχωρήθηκε στο Βονιφάτιο το Μομφερατικό, ο οποίος την πούλησε στους Ενετούς. Δύο χρόνια αργότερα (1206) έγιναν κύριοι όλου του νησιού και εγκατέστησαν αρχές σε επίκαιρα σημεία. Η ορθόδοξη θρησκεία των κατοίκων και τα μοναστήρια τους, διατηρήθηκαν, ο μητροπολίτης όμως αντικαταστάθηκε από αντιπρόσωπο του πάπα. Επίσης για να ενισχυθεί η ενετική κυριαρχία, εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη, ενετοί άποικοι που πήραν μεγάλες εκτάσεις κρητικής γης. Το γεγονός αυτό, προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις των Κρητικών κατά των Ενετών.

Παρ’ όλες όμως τις επαναστάσεις και τις ταραχές στα χρόνια της Ενετοκρατίας, δημιουργήθηκε στην Κρήτη και ένα μεγάλο κίνημα ανάπτυξης στον τομέα του πολιτισμού. Η τέχνη και η λογοτεχνία έδωσαν θαυμάσια δείγματα της συνύπαρξης του κρητικού-βυζαντινού και των ιδεών της ιταλικής αναγέννησης. Το 16^ο αιώνα, ακμάζει στην Κρήτη η λεγόμενη "Κρητική Σχολή" στον τομέα της ζωγραφικής αλλά και της λογοτεχνίας.

Τουρκοκρατία (1669-1898)

Παρά τις προσπάθειες, ωστόσο, των Ενετών να ενισχύσουν την άμυνα του νησιού ώστε να αντέξει σε πιθανή τουρκική επίθεση, το μέλλον της ήταν προδιαγεγραμμένο. Οι Τούρκοι καταβάλλουν έντονες προσπάθειες να κυριαρχήσουν στην πολύτιμη για τον έλεγχο της Μεσογείου, Κρήτη. Μετά από μια ρευστή περίοδο που συνοδεύεται από επιδρομές, λεηλασίες, διπλωματικές και άλλες ενέργειες, στις οποίες περιλαμβάνονται οι προσπάθειες και των δυο πλευρών να προσεταιριστούν το ντόπιο πληθυσμό, αρχίζει τελικά στα 1645, η εκστρατεία κατάληψης της Κρήτης από τους Τούρκους.

Με την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους στις 22 Αυγούστου 1645, οι νέοι κατακτητές στην προσπάθεια τους να προσεταιριστούν το ντόπιο πληθυσμό, επαναφέρουν τον ορθόδοξο επίσκοπο Κυδωνίας στην αρχαία του έδρα, αποκαθιστώντας έτσι την εκκλησιαστική τάξη. Οι νέοι κατακτητές φροντίζουν, εκτός από την μετατροπή των καθολικών εκκλησιών σε τζαμιά για την ανοικοδόμησή τους και την κατασκευή νέων. Επίσης κατασκευάζονται και δημόσια λουτρά, από τα οποία 

Η μεγάλη Επανάσταση του 1821 όμως προκαλεί ένα ισχυρό κραδασμό στις σχέσεις των δύο λαών. Στην πόλη των Χανίων όπου έχει συγκεντρωθεί το σύνολο σχεδόν του μουσουλμανικού πληθυσμού της υπαίθρου, οργανώνονται μεγάλες σφαγές του Χριστιανικού στοιχείου. Μετά το τέλος της Επανάστασης, η Κρήτη παραχωρείται στον αιγύπτιο ηγεμόνα Μεχμέτ Αλή έως το 1841 οπότε και επανέρχεται στην τουρκική εξουσία.

Το 1878 υπογράφεται η συνθήκη της Χαλέπας. Την εποχή αυτή το Κρητικό ζήτημα έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις και αποτελεί ένα από τα ακανθώδη προβλήματα στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας με έντονη ανάμιξη και των "Μεγάλων Δυνάμεων" της εποχής .

Κατά τον Ιανουάριο του 1897, σφαγές του χριστιανικού πληθυσμού της πόλης από τους Τούρκους και η πυρπόληση των χριστιανικών συνοικιών, δημιουργούν μεγάλη αναταραχή και επισπεύδουν τον ερχομό της αυτονομίας του νησιού.

Με την ίδρυση της "Κρητικής Πολιτείας" στα 1898 υπό τον Πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας, τα Χανιά γνωρίζουν την μεγαλύτερη ακμή στην ιστορία τους, ως πρωτεύουσα της Κρήτης.

Μέσα στο ιδιόρρυθμο αυτό κλίμα ωριμάζουν οι προϋποθέσεις για την ένωση με την Ελλάδα, κυρίως μετά την επανάσταση του Θερίσου το 1905 όπου αναδείχθηκε και η ηγετική μορφή του Ελευθέριου Βενιζέλου. Την 1η Δεκεμβρίου του 1913 γίνεται και τυπικά η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, με συμβολική ύψωση της ελληνικής σημαίας στο Φρούριο του Φιρκά. Από τότε η Κρήτη ακολουθεί τις τύχες του ελληνικού κράτους και προσπαθεί να ορθοποδήσει ξανά.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος - Γερμανική Κατοχή

Η μάχη της Κρήτης : Έτσι είναι γνωστή η επιχείρηση κατάληψης της Κρήτης από τους Γερμανούς στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Την άμυνα του νησιού απέναντι στους Γερμανούς είχαν αναλάβει 11.500 έλληνες στρατιώτες και 30.000 άντρες των βρετανικών δυνάμεων. Το πρωί της 20^ης Μαΐου 1941, άρχισε στην περιοχή 

© AKTINA Real Estate Agency